Dzisiaj siedzę i nadrabiam. Posty, które powstały w drodze na brudnej kartce i trzęsącą się ręką zostały spisane, dopiero dzisiaj oglądają wirtualne światło słoneczne.
Na prowincji nie było jakoś czasu i przestrzeni, żeby na gwałt szukać kafejek czy domagać się dostępu. I w sumie dobrze.
Zaczęliśmy gorączkę. Robimy wszystko, żeby zmieścić się w różne pudła i walizki. Przejawia się to pewnym napięciem wewnątrzrodzinnym oraz przejściowym bałaganem na naszych śmieciach. Jedno z nas stara się spakować nas bardziej, co drugie skrzętnie wykorzystuje, by włączyć LiderTV przed północą na kolejny mecz Euro.
Mamy potrzebę, by stąd wyjechać. Musimy. Owszem, odpocząć. Ale też zmienić perspektywę czy też optykę, znaleźć się w bardziej uporządkowanym środowisku. Tyle wiemy po trzech latach.
Te 2 tygodnie, które nam zostały, są po to, aby wszystko na miejscu pozamykać, każdy projekt. Powiedzieć do widzenia wszystkim, którzy coś tu dla nas znaczyli, każdemu z tych ludzi. Zdobyć wszystkie możliwe papiery, zaświadczenia itp., każdy taki dokument, który uda się wyszarpać z łap tutejszej biurokratycznej machiny. Spakować wszystkie rzeczy, każdą potrzebną rzecz - niepotrzebne zostawić. Amen.
To jest rodzaj odliczania i zobowiązania, by każdego dnia przez najbliższe 30 dni ukazywał się codziennie jeden post z finiszu tego bloga. Potem przekleimy „To tu” w inną lokalizację, ale jeszcze nie wiemy, jak ona będzie wyglądać i czy będzie z niej blog.
Dzisiaj jak co wtorek przed Novruzem rozapala się ogniska. W roli głównej mamy ziemię, ale są cztery takie wieczory, więc każdy żywioł ma swoje pięć minut.
Znaleźliśmy się w nowym mieszkaniu. Stało się to zupełnie niechcący i spadło na nas jak grom z jasnego nieba praktycznie zaraz po powrocie z ciepłych krajów. Przyczyniła się do tego niestety nasza była koleżanka, a zwłaszcza jej miejscowy lowelas lub też nawet mąż.
Już posprzątaliśmy, zaaklimatyzowaliśmy się i zrobiliśmy parapetówę.
Mamy w końcu przezroczyste okna, przez które sąsiedzi mogą podglądać nas, a my - ich. Mamy na bieżąco większe problemy z bieżącą wodą (powtórzenie zamierzone z myślą o tych, co uczą się dopiero naszego języka). Mamy także o dziwo widok na nasze stare śmieci, bo mieszkamy w tym samym bloku, zmieniliśmy natomiast klatkę i podwyższyliśmy piętro.
Już w tym miesiącu pierwsi szczęśliwcy spośród naszych znajomych będą mogli zakosztować życia w naszych czterech kątach.
Ostatki śniegowe jeszcze leżą na gałęziach drzew na naszym podwórku. Prąd wyłączają coraz częściej. Na szczęście woda jeszcze płynie w rurach dwa razy na dzień. Oby szybko nie zamarzła, bo będzie bieda!
Znalezione na półpiętrze w drodze na trzeci etaż, czyli do domu. A może doszukujemy się znaków tam, gdzie ich nie ma?
Te stosy książek i podarte opakowania już za niedługo znikną z naszego mieszkania. Jesteśmy na etapie ich katalogowania i stawiania pieczątek. Niebawem przeniesiemy je do odremontowanych sal, które 9 listopada oficjalnie zamienią się w Centrum Polskie. Powstaje osobna stronka do tego projektu, ale wszystko w swoim czasie. Na razie musimy ogarniać rzeczy w innych sferach.
Wróciliśmy do naszego kochanego Baku. Mamy wrażenie, że tutaj zmieniło się więcej przez 2 miesiące niż w Polsce przez 10. W każdym razie znowu jest ciepło i dzieje się tu nie mniej niż działo się u nas w ciągu wakacji.
Przyjechała polska ekipa, która miała nas wesprzeć w organizacji obozu, a tymczasem pomaga w sprawach quasi-obozowych :) czyli opowiada anegdoty, dużo się śmieje i nie daje się nudzić, ani nam, ani zainteresowanym polskością studentom. Jest więc super.
PS. Wersja pierwsza poprawiona, bo był byk
No nie mogliśmy się po prostu powstrzymać. Musieliśmy się podzielić taką fajną cytryną z ogonkiem. Fakt, że już trochę przysechł, ale wczoraj jakoś nam nie wyszło ze zdjęciami.
Przypominamy, że zarówno język polski, jak i azerbejdżański mają w alfabecie po dwie literki z ogonkami: 'ą' 'ę' (pol.) i 'ç' 'ş' (az.).
potykamy sie tutaj o nieznane smaki i zapachy od pachnacych cytrynami cytryny*, ktore wciskamy calymi garsciami do herbaty przez mandarynki z listkami kupowane w warzywniaku tuz obok naszego domu do malego sklepiku iranskiego pachnacego jak szuflada przyprawowa z Rataje150/3
____________
*raz z przyzwyczajenia sparzylam cytryne wrzatkiem i... nic sie nie stalo - nie pojawila sie biala maz na skorce ani nie poczulam zapachu chemikaliow tylko zapach cytryny ot tak bez dodatkow cywilizacyjnych
Święta zaczęliśmy spędzać od polonijnego opłatka tydzień wcześniej, potem [zdjęcie] zrobiliśmy małe zamieszanie ze studentami u nas na klubie (na duże szaleństwo nie znaleźliśmy dosyć chętnych), a kończyliśmy 24 grudnia w gronie polskim (częściowo spolonizowanym). Jak widać nawet na tzw. obczyźnie na brak wrażeń w okresie „holidejów” nie ma co narzekać.
Zdjecie z punktu widzenia naszej lodowki, na ktorej oprocz alfabetow (azerbejdzanskiego i rosyjskiego) sa jeszcze zdjecia naszych studentow przymagnetyzowane. Jednoczesnie zapraszamy i informujemy, ze W lodowce zawsze cos jest - u nas nikt z glodu nie umrze. Duda jak wiadomo swietnie gotuje, chociaz bez miesa.
A oto nasze 3 magiczne zawory zwiazane z woda. Ten po lewej sluzy do napelniania rezerwuaru o pojemnosci 2 ton (znajduje sie gdzies na dachu). Srodkowy doprowadza wode z baku do naszych kranow. Kiedy jeden jest odkrecony, drugi musi byc zakrecony. Trzeci (ten po prawej) to zagadka, mamy go po prostu nie dotykac, tj. dotykac mozna, ale nie wolno nim krecic. Oprocz kurkow, mamy w lazience bojler, umywalke, szafki, dosc wygodna wanne, osobno jest jeszcze natrysk, pralka, a przy kibelku taki mini-prysznic do podmywania, bo muzulmanie zdaje sie wola wode od papieru toaletowego (co potwierdza jego slaba dostepnosc w sklepach).
